Nonsence Street~

 อนึ่ง เตรียมโหลดโหดกันไ้้้ด้เลยพี่น้อง เพราะแคปมาเพื่อสครีมอย่างเดียว

 อสอง สปอยล์ไม่ละเอียด เน้นสครีมเพื่อตัณหาส่วนตัว  กร๊ากกกกกกกกก

 

 

 

 

 Kapital.3

My Innocent Child, Sleep Within the Light

 แหมๆ ..ชื่อตอนซะ 

 ว่าแต่ "ของฉัน" นี่มัน "ใคร" กันหว่า

 

 

 เริ่มต้นด้วยซิสเตอร์ทั้งสามมาตามหาเทย์โตะที่หายไปกับสองนักบวช (ซึ่งตอนต้นเรื่อง เทย์โตะนั่งมองดอกไม้ในมืออยู่ตรงน้ำพุ)  พร้อมเ่ล่าให้ฟังว่าจะไปบอกเทย์โตะเรื่องเวลาอาหารเย็น และเล่าให้ฟังว่าหนูเทย์นั้นไ่ม่แตะต้องอาหารที่ทำให้เลย  เพราะฟราวไม่ป้อน?

 ทางฝั่งเทย์โตะเองก็ตัดสินใจว่าจะออกไปจากโบสถ์ แต่ทว่า... 

 

 

 

 คุณฟราวก็มารั้งไว้สิคะ    (เอ...ไอ้ stupid brat นี่ มันควรจะแปลเป็นไทยว่าอะไรดีหว่า ถ้าเป็นในมังงะ ฟราวจะเรียกเทย์ช่วงแรกๆ ว่า ไอ้หนู..)  หนูเทย์ทำท่าจะเถียงกลับเรื่องสรรพนามของตัวเอง

 

 

 

 แต่ก็เงียบไปแล้วสบัดหน้าหนีซะงั้น แล้วฟราวก็ถามขึ้นว่า  แกไม่ได้แตะอาหารเลยใช่มั้ย

 

 

 

 ฝั่งประตูเองก็กำลังจะปิด  เทย์โตะเลยทำท่าจะไป  แต่ทว่าฟราวก็ยึดแขนไว้ ทำใ้ห้หนูเทย์ได้แต่มองประตูที่ปิดลงแล้วด้วยแววตาละ้ห้อย   ก่อนจะร้องโวยวายเพราะ....

 

 

 

อุ้ยตายว้ายกรี๊ดดดดดดดดดดด   เหมือนท่าอุ้มแมวยังไงยังงั้นเลย  โฮกกกกกกกก  เทย์โตะซึ่งโดนฟราวอุ้มดิ้นโวยวายบอกว่าไม่หิว  แต่ท้องเจ้ากรรมก็ดันร้องขึ้นมาอย่างไม่ไว้หน้าเจ้าของซะงั้น  (แหม  เหมือนนางเอกในการ์ตูนสาวน้อยเลยอะ  กร๊ากกกก)

ฟราว    "ถ้าแกพลาดโอกาสตอนนี้ไป แกจะไม่ได้กินอะไรจนถึงพรุ่งนี้เลยนะ"

แล้วก็เปลี่ยนท่าเป็น ท่าอุ้มเจ้าสาวววววว

 

 

 

 ระหว่างนั้นท่านคาสเตอร์ก็เดินเข้ามา ก้มเก็บดอกไม้ที่เทย์โตะทำตกไว้

 

 

 

 

คาสเตอร์  "ดอกไม้นี่จะไ่ม่มีความหมายนะครับ ถ้าคุณไม่เก็บมันไว้"

แล้วจากนั้น.....

 

 

 

 กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!! *[]*!!!!!

กู๊ดจ็อบค่าคาสเตอร์ซาม้าาาาาาาาาาา!!!!!!!!!  >"

 และจากนั้นสองนักบวชก็พาเทย์โตะมาที่ห้องกินข้าว  พอเจออายฟิซเข้า หนูเทย์ถึงกับผงะ!?

 

 

 

 เป็นตรูก็ไม่กล้ากินเหมือนกัน = =''

แต่ฟราวก็จิ้มกินอย่างเอร็ดอร่อย

 

 

เทย์โตะจึงเริ่มหันซ้ายหันขวาหาอย่างอื่นกิน  ในขณะนั้นเอง  มือหนึ่งก็เอื้อมมา จกอะไรบางอย่างผ่านหน้าไป

 

 

 

"ไม่กินเหรอครับ"

ท่านคาสเตอรรรรรรรรร์ 

แม้แต่ท่ากินก็ยังน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกก

 

ฝั่งฟราวเห็นเทย์โตะไม่กินซักทีเลยจะแย่งกิน  

 

 

 

แล้วหนูเทย์ก็เข้ามาปกป้องอาหารของตนเองอย่างว่องไว

 

 

 

และ่น่ารักกกกกกกกกกก

 

 

 

 และคาสเตอร์ก็เริ่มอธิบายว่า โบสถ์จะหาวัตถุดิบในการทำอาหารจากเนื้อปลา พืชผัก  และอายฟิซกับดอกไม้ที่กินได้ก็เป็นของขึ้นชื่อของเขตเจ็ด  (กร๊ากกกกก  เป็นปลาที่น่ากลัวสุดๆ)

 ช่วงกำลังกินข้าว  ฟราวก็ถามเทย์โตะว่าปกติกินอะไร   หนูเทย์ก็ตอบว่ากินพวกอาหารเสริมและวิตามิน   

 

 ฟราว    "มิน่า ถึงได้เตี้ย"

 

 

 

  พอคำว่าเตี้ยจิ้มฉึกเข้ากลางใจปุ๊ป  หนูเทย์เลยเริ่มโซ้ย   "จะสูงให้ดู!!"

 

 

 

พอถูกซิสเตอร์ถามถึงชื่อปุ๊ป เทย์โตะก็ชะงักไป

 

 

 

 พอเห็นเทย์โตะไม่ตอบเหล่าซิสเตอร์ก็เลยปลอบว่าไม่เป็นไร ที่โบสถ์น่ะต้อนรับทุกคนอยู่แล้ว

ในซับอิ้ง ซิสเตอร์เรียกเทย์โตะว่า  Little Lamb ล่ะ  ฮ่าๆๆ

 แล้วเทย์โตะก็นึกถึงมิคาเงะขึ้นมา

 

 ทางฝั่งกองทัพก็กำลังประชุมถึงเรื่องของเทย์โตะ

 

 

และเปิดตัวเหล่าผู้ติดตามของอายานะมิ

 

 

 

พันตรีฮิวงะ (กรี๊ดดดดดดดดด )   "เทย์โตะ ไคลน์อาจจะอยากกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดล่ะมั้ง  เนอะ อายะตัน"

โคนัตสึ  ผู้ติดตามของฮิวงะ  "เขาเป็นทาสมาจากราชอาณาจักรรักซ์นี่ครับ"

 

 

 

 

 คัทสึรางิ  "ผมว่า เดี๋ยวคิดถึงโรงเรียนเขาก็กลับมาเองแหละ"

 คุโรยูริ  "..."  ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก

 

 เอาเป็นว่าสำหรับจักรวรรดิแ้้้ล้ว  เทย์โตะก็คือคนสำคัญเพื่อการค้นพบดวงตาแห่งมิคาเอล  แ้ล้วผู้อำนวยการมิโรคุก็พูดขึ้นว่า หลังจากนี้จะขอคุยกับอายานามิหน่อย  ตอนแรกหวังจะให้เทย์โตะเป็นเบกเลกเตอร์(ผู้ติดตาม)ของอายะตันแ้ท้ๆ

 

 อายานามิ  "ท่านมิโรคุ  ทำไมถึงไ้ด้พาเด็กคนนั้นมาเหรอครับ"

 มิโรคุ  "เพราะเด็กคนนั้นที่ถูกประทับตราแห่งทาส ไม่มีที่ไหนที่จะอยู่ได้อย่างสงบสุขน่ะิสิ สักวันหนึ่งเธอก็จะเข้าใจเอง"

 

กลับมาที่เทย์โตะมาช่วยเหล่าิซิสเตอร์ทำความสะอาดพื้น

 

 

 

 แล้วก็คิดถึงมิคาเงะ(อีกแล้ว)

 รักแรกนี่ลืมไม่ลงสินะ

 

ย้อนความกลับไปสมัยเทย์โตะยังเรียนอยู่ 

 

 

 

หนูเทย์โดนลวนลาม    (ม่ายช่ายย)  

แล้วพ่อคนสุดประเสริฐก็มาช่วยไว้

 

 

 

แล้วก็ถูกลงโทษ..มั้ง  แต่ระหว่างที่เทย์โตะกำลังนั่งซึมอยู่คนเดียวก็มีเสียงเคาะขึ้นมา 

 

 

 

 มิคาเงะถามชื่อของเทย์โตะ  แต่ก็ได้ความเงียบเป็นคำตอบ

 

 

 แต่ในที่สุดเทย์โตะก็ยอมตอบออกไป

 

 กลับมา ณ ปัจจุบัน หนุ่มน้อยมองพระัจันทร์และภาวนาต่อพระเจ้าให้มิคาเงะ  และตัดสินใจว่าจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ 

 

 

 

 และในตอนนั้นเอง...

 

 

 

 อยากแปลให้อ่านนะ  แต่ปะกิดไม่ค่อยแข็งแรง  กลัวปล่อยไก่  ฮาาาา

 

 

 

เทย์โตะ   "คุณตามาทำอะไรที่ีนี่เหรอครับ"

 แล้วตาก็นั่งลง พร้อมกับหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมา  และเล่าให้ฟังว่าภรรยาของตนเองตายไปแล้ว  พอคิดว่าเธอคงเหงาเพราะอยู่คนเดียว  ก็เลยไม่อาจกลับบ้านได้  และก็อยู่ด้วยกันมาแค่สองคน ดังนั้นถึงกลับไปก็คงไม่มีใครรอตาอยู่ที่บ้านหรอก

 

 

 

 "ดูเหมือนว่าเจ้าก็มีแววตาคล้ายๆ กับตาสินะ  บางทีพระเจ้าอาจจะให้เรามาพบกันที่นี่ก็ได้  ถ้าอย่างนั้นลองเล่าให้ตาฟังหน่อยได้ไหม"

เทย์โตะจึงเ่ล่าว่าตัวเองนั้นจำอดีตได้เพียงเล็กน้อย และไม่สามารถปกป้องเพื่อนที่ดีที่สุดได้

 

 

 

 "คนทุกคนมีชีวิตอยู่ด้วยการอดทนต่อคำอธิฐานที่ไม่อาจเป็นจริง แต่เขาอาจทำใ้ห้มันเป็นจริงได้"

(แปลคร่าวๆ นะ ผิดอย่าว่ากัน = ='')

เทย์โตะจึงถามกลับไปว่า ใคร?

แต่คุณตากลับลุกขึ้น และกล่าวทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเิดินจากไปว่า

"หากเจ้าอยากให้เขาช่วย จงกลับมาที่นี่เมื่อระฆังเที่ยงคืนตีบอกเวลา"

 

 หลังจากนั้นเทย์โตะ็กลับมาที่ห้องวางดอกไม้ทิ้งไว้เพราะตัดสินใจว่าจะไม่อยู่ที่นี่นานไปกว่านี้  และเมื่อกำัลังมุ่งหน้าจะไปยังประตูทางออก

 

 

 

 ก็เจอฟราวขวางไว้

 

 

 

อรั๊ยยยยยยยยย การพบกันใต้แสงจันทร์ช่างดูโรแมนติกกกกก

 

 

 

 "ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!  ฉันไม่อยากเป็นภาระกับทุกคนที่นี่!"

 

 

 

 ฟราวรับฟังอย่างสงบ  และเสียงหนึ่งก็ดังจากข้างหลังของเทย์โตะ

"ฉันเชื่อว่าโชคชะตานำทางให้เธอมาที่นี่"

 

 

ท่านคาสเตอรรรรรรรรรร์

คาสเตอร์  "เหล่าผู้รับใช้พระเจ้าจะไ่ม่ละทิ้งผู้้แสวงหาหนทางไถ่บาป และไม่หักหลังต่อพวกเขา"

 อรั๊งงงงงงงงงงง

 

 

 

 เทย์โตะเองก็เถียงกลับว่า ตัวเองไม่เคยร้องขอความช่วยเหลือ

ฟราว  "ถ้าไปจากตรงนี้แล้วแกจะทำอะไรได้ล่ะ"

เทย์โตะ  "ฉันจะทำ  อย่ามาขวางทางนะ!"

จากนั้นก็เริ่มโจมตีด้วยไซฟอนใส่ฟราว

 

 

 

 ฝั่งคาสเตอร์ซึ่งเป็นผู้เฝ้ามองเมื่อเห็นเทย์โตะใช้ไซฟอนจึงรู้ว่าเทย์โตะเป็นหนึ่งในกองทัพของจักรวรรดิ

ระหว่างนั้นลาบราดอร์ก็เข้ามา

 

ลาบราดอร์  "คาสเตอร์  ดื่มชาหน่อยมั้ย"

 

 

 

 คาสเตอร์  "ขอบคุณนะ"

 

นี่มันเวลาดื่มชา???

 

ขณะที่จิบชาอย่างสบายใจ อีกฝั่งหนึ่งก็ยังคงเผชิญหน้ากัน  ตรงช่วงนี้ลาบราดอร์อธิบายถึงการใช้ไซฟอน

 

 

 

ลาบราดอร์ชมเทย์โตะว่าเป็นเด็กที่น่าทึ่งทีเดียว  เขาเป็นคู่หูที่ดีสำหรับฟราว

เห็น Playmate  อุอุ  วอนเลิฟซังเปลี่ยนคำพูดเป็น  soulmate ได้มั้ย 

 

 

 

 คาสเตอร์กับฉากจิบชา..

ชักจะเหมือนลูคัสขึ้นทุกทีแล้ว ...นายเป็นญาติกับซาตานแห่งป้อมอัศวินใช่มั้ย!!!?

 

 

 

ฝั่งฟราวยังคงปะทะเทย์โตะ่ต่อไป และหลบได้ตลอด  ส่วนเทย์โตะเองก็เริ่มเหนื่อย

 

 

 

 อุ้ย ฟราวหล่อ

 พ่อคุณยั่วโมโหหนูเทย์ตามเคย

 

 

 

 แล้วก็บอกชื่อกันสักที

 

 

 พร้อมซัดไซฟอนใส่อีกรอบ  แต่ว่า....

 

 

 

 ฟราว   "ไซฟอนเพียงอย่างเดียวทำอะไรฉันไม่ได้หรอกนะ เทย์โตะ"

 

 

 

 ไม่ให้เทย์โตะได้ตั้งตัว  ฟราวก็ชกท้องจนสลบ  ก่อนจะส่งให้กับเลิฟ

ให้เคะเค้าไปดูแลกันเอง

 

 

 

คาสเตอร์   "ทำเกินไปแล้วฟราว"

ฟราว  "แต่หลังจากนี้ ฉันพนันว่าหมอนี่คงจะไม่พยายามหนีอีก"

 

 

 

 แล้วคืนนั้นเทย์โตะก็ฝันร้าย

 

 

 

 ฝั่งมิคาเงะเมะที่ดีเองยังคงไม่ยอมพูดอะไร

 

 

 อายะตันเลยส่งรูปน้องสาวใ้ห้ดู

 

 

 "ทั้งหมดเพื่อครอบครัว  ฉันล่ะประทับใจจริงๆ ตอนที่อ่านใบสมัครของนาย  เป็นนักเรียนที่มีความหวังยอดเยี่ยมจริงนะ"

 

 

 

 "ฉ้ันมีตัวเลือกให้นายสองข้อ...  ครอบครัว หรือ เทย์โตะ?"

 

 

 

 แล้วเทย์โตะก็สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก  ใจนึกเป็นห่วงมิคาเงะ และคำพูดของคุณตาก็เข้าในความคิด

 เสียงระฆังตีบอกเวลาดังขึ้นให้ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง

 

 

 

อรั๊ยยยยยย ท่านคาสเตอร์

 

 

 

ฟราว ... อย่างนายเนี่ยนะให้อาหารแมว 

เจ้าแมวรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติจึงพองขน  ฟราวจึงนึกสังหรณ์ใจ  

(สรุป..เสียงระฆังออกจะดังแต่นายไม่รู้เืรื่อง ดันรู้เรื่องเพราะแมวเนี่ยนะ)

 

และ ณ ที่เดิม  เทย์โตะก็ได้พบกับคุณตาอีกครั้ง

 

 

 

 TBC

 

ตัวอย่างตอนต่อไป

 

 

 

 

 ฟราวช่วยเทย์โตถึงเตียง

คาสเตอร์ออกโรง

เลิฟซังขยิบตา

ฮิวงะคนหล่อ

และ

เงือกน้อยพร้อมใบหน้าของเทย์โตะ !!

 

 

 sugoi ne~

 

 

edit @ 25 Apr 2009 19:32:56 by ต้นปาล์ม