Nonsence Street~

 เหลือเวลาการเป็น ม.6 อีก 67 วัน...

 2 เดือน กับอีก 7 วัน........

 แล้วหลังจากนั้น.......

 ฉันจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีก....

 เป็นครั้งแรกที่่เริ่มรู้สึกใส่ใจกับการนับถอยหลัง  เพื่อให้ถึงช่วงเวลาที่จะได้ไปจากที่นี่.... อืมมม.... รู้สึกอยากไปให้พ้นๆ จากหน้าที่เสียตั้งแต่ตอนนี้ แต่ถ้าทำอย่างนั้นคงต้ิองหาเหตุผลที่ดูีดีมาประกอบการกระทำเพื่อเอาไปอธิบายกับประธานรุ่นก่อน ซึ่งมันคงไม่ดีเท่าไหร่นัก ถ้านึำกถึงผลที่จะตามมา.... ดังนั้น ... 2 เดือนกับอีก 7 วันที่เหลือ (หรือ... อีกประมาณ 8 สัปดาห์) ฉันก็จะไม่หนีจากหน้าที่

 อาา... จากที่เคยมีปัญหากับเพื่อนมา เลยคิดว่า ปัญหามันควรจะมีเป็นคนๆ ไป  คือ มีปัญหากับคนนี้ ก็คือคนนี้ ไม่ต้องเอาคนอื่นมาเกี่ยว แต่ก็ไม่นึกว่า มันจะลาม....

 ตอนที่ได้ยิน ยอมรับว่าถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว... แล้ว...ฉันควรจะพูดยังไงล่ะ... ถ้าเข้าข้างกันโดยไม่มาฟังเหตุผลของทางนี้...ก็คงไม่มีอะไรจะต้องพูดกันอีกแล้วมั้ง   เลือดมัีนข้นกว่าน้ำอยู่แล้วนี่  แต่ทั้งๆ ที่อยู่ในสถานการณ์แท้ๆ นะ...นั่งอยู่ตรงนั้น  ได้รู้ได้เห็นตั้งแต่ต้นจนจบแท้ๆ... วันรุ่งขึ้นก็ยังเห็นพูดกันตามปกติ อยู่ๆ วันนี้นึกจะโกรธก็โกรธกัน....เหรอ

 อืม.. ทุกประโยคที่เคยคอมเม้นท์ไว้ในบล็อคที่ฉันอ่านเจอน่ะ  ฉันจะถือว่าฉันไม่เคยได้เข้าไปอ่านก็แล้วกัน...เพราะคำพูดที่เขียน กับ วันนี้ที่เห็น ก็ไม่เห็นว่าจะตรงกันซักอย่าง.... ฉันเริ่มเข้าใจและสำเหนียกในอะไรหลายๆ อย่างตลอดเวลาที่ผ่านมา  ว่าการที่ฉันใจดีมาตลอด แล้ว ณ วันหนึ่งที่ฉันลุกขึ้นมาโวย กลับเป็นเรื่องเป็นราวมากมายขนาดนี้ และฉันก็กลายเป็นคนไม่มีเหตุผลไปในพริบตาเดียว

 อยากจะพูดอะไรเจ็บๆ แรงๆ กว่านี้นะ เคยเป็นคนประเภทนั้นเมื่อตอนเด็กๆ แต่พอโตขึ้นมา การเป็นผู้ใหญ่ทำให้ฉันมีความคิดมากขึ้น ทำให้ คิดแล้วค่อยพูด เคยชอบตัวเองในจุดตรงนี้ วันนี้้้เริ่มไม่ชอบแล้ว เพราะบางครั้งเวลาที่คนเราต้องการจะพูด สมองกลับทรยศว่างเปล่า ไม่สามารถคิดออกมาเป็นคำพูดได้...  สุดท้ายถึงได้ลุกหนีออกมา...

 หรือบางที...สิ่งที่ควรทำมาตลอดน่าจะเป็นการนั่งเฉยๆ

 แบบนั้น...จะพอใจกว่าไหม

 และต่อไปนี้จะไม่ไปแตะต้องใครอีก... จะไม่ดุ ว่า หรือโวย จะได้ไม่มีปัญหา

 รู้สึกดีที่อย่างน้อยก็มีบล็อคไว้ระบาย 

 แต่มันลามถึงกันได้อย่างกับโดมิโน่้ล้ม... ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่า การเขียนเอนทรี่นี้ จะมีโดมิโ่น่ตัวไหนล้มอีกหรือเปล่า  อดคิดไม่ได้ว่าต่อไปจะเป็นใคร...ใคร...และใึคร?

 อีก 2 เดือน กับ 7 วัน

 หลังจากนั้น...จะไม่มีใครมาดุ มาว่า มาแตะต้องอีกแล้ว

 ดีใจซะสิ

 ปล. เอนทรีนี้พูดกับคนเพียง 2 คน  ฉันไม่รู้ว่าถ้ามีคนที่รู้เห็นในเหตุการณ์ หรือคนที่ได้ยินมา เข้ามาอ่านจะเกิดไม่พอใจสิ่งที่ฉันคิด ฉันเขียนหรือเปล่านะ  แต่ ณ ที่นี่... ฉันคงมีสิทธิ์จะพูด..ใช่ไหม?